Kijk eens verder dan dat wat je ziet!

Op donderdagmiddag in de herfstvakantie loop ik met mijn neefje en nichtje in het bos. Het is inmiddels traditie dat ik dan een verhaal verzin over het bosmonster. We genieten ervan; zij, maar ik misschien nog wel het meest. Ik hoef er al niet eens meer zelf over te beginnen, want ze beginnen er op de weg ernaar toe al over… “Tante Corien, in het bos woont het bosmonster hé… Nee, niet echt (dat moet nog wel even hardop uitgesproken worden…haha…), want hij wordt pas ’s nachts wakker (hmmm, hele logische logica…).

In het bos aangekomen loop ik het liefst niet de gebaande wegen, maar dwars tussen de bomen, over de takken en tussen de bladeren door. Ik heb er een gestaagd tempo in. Zij volgen mij, soms snel, soms wat langzamer, omdat ze nog allerlei dingen tegenkomen waar naar gekeken, aan gevoeld en op gesprongen moet worden. Ik weet; ze volgen mij. Dan valt me op dat ik al een aantal keren dezelfde vraag krijg; “tante Corien, je wacht toch wel op me?” En telkens antwoord ik: “tuurlijk wel”. Na de vierde keer denk ik; wat maakt dat hij dit telkens weer vraagt? Ik probeer de omstandigheden te analyseren: Het is niet druk in het bos, dus hij kan niet per ongeluk mij uit het oog verliezen. Ik loop in een zelfde rustig tempo door en kijk af en toe achterom, dus ik houdt in de gaten of zij er nog zijn. Het bos is open genoeg om mij telkens te kunnen zien. Hij stelt de vraag, zij niet. Dat is wat ik zie… En dan probeer ik mijn gedrag te reflecteren: ik loop telkens door, sta niet stil; ik geef telkens het zelfde antwoord, namelijk “tuurlijk wel”; ik kijk hem niet aan wanneer hij de vraag stelt;  ik kijk hem niet aan wanneer ik het antwoord geef. Ik kom tot de conclusie dat ik mijn focus moet verleggen van dat wat ik zie, naar dat wat ik doe.

Waar ligt jouw focus? Ligt je focus op datgene wat je verlangen is, maar wat (nog) niet te bereiken is? Waar je verlangen naar uit gaat, maar waar je geen invloed op lijkt te hebben? Het werken in een andere branche, de job van je collega, het krijgen van een kind, dat bijzondere talent van je vriend… Ligt je focus op de omstandigheden, op dat wat je ziet en er om je heen gebeurd? Op de ruzie die telkens weer de kop op steekt, op de groep die maar geen groep wil worden, op de leerresultaten?

Of duik je onder water en kijk je wat er speelt onder de oppervlakte? Waardoor ontstaat de ontrust? Is er balans in geven en nemen? Heeft iedereen een plek? Zijn er regels en rangorde?

Denk eens aan een boom. Wat je ziet is de boomstam, de takken, bladeren, dieren die er wonen, planten die er omheen groeien. Wat je verlangt zijn gezonde blaadjes, vruchten, misschien wel een nieuw boompje dat ontstaat. Maar onder de oppervlakte gebeurd het. Daar is waar de groei zit, waar verandering mogelijk is. Wil je een blauwe hortensia in je tuin, dan heeft de plant ijzer nodig. Via de wortels kan de hortensia het ijzer opnemen, waardoor er blauwe bloemen ontstaan.

Wil je verandering in gedrag zien, dan zal je onder de oppervlakte moeten duiken en omstandigheden moeten creëren  waardoor er in de zichtbare wereld verandering te zien is. Om dat te bewerkstelligen is het nodig dat je kunt kijken naar dat wat jij doet. Wanneer je kunt reflecteren op jouw gedrag ben je in staat om verandering onder de oppervlakte in gang te zetten. En verandering onder de oppervlakte komt tot uiting door ander gedrag en een andere uitwerking van de omstandigheden.

De vijfde keer dat ik hoor: “tante Corien??”, draai ik me om en roep terug: “ja??”. “Je wacht toch wel op me?” Ik wacht tot hij bij me is, buk voorover, kijk hem in de ogen en zeg: “tuurlijk wel!” Vervolgens draai ik me om en loop weer verder door het bos. De vraag heb ik niet meer gehoord. Wel hebben we samen de hut van het bosmonster gezien en ook de ondergrondse gangen gevonden waardoor het bosmonster zich overdag door het bos verplaatst. Die kun je vinden als je ergens in het bos een klein heuveltje ziet van omgewoelde aarde. Het lijkt verdacht veel op een molshoop… ;-) Wat maakt het toch verschil, wanneer je als volwassenen op je gedrag kunt reflecteren!

Over de blogger

John Doe

Corien Kwekkeboom-Kroes

KC De Linge | PO
kernwoorden: creatief, muzikaal, dirigent, dansen, empathisch, graag in gesprek, komen tot de kern, systemisch werk, leerkracht Inmiddels 10 jaar werkzaam in het onderwijs. Gewerkt i…

Plaats een reactie

Andere blogposts